Wat zijn de beste Stealth Games?

Last Updated on by Nicholas Frost

Het eerste wat in gedachten komt als je het over stealthgames hebt, is dat er veel stiekeme vijanden bij betrokken zijn, terwijl ze niet door hen worden ontdekt. Hoewel dat inderdaad de belangrijkste monteur is om het genre te beschrijven, is het echter niet zo eenvoudig. Zeker, sommige spellen hebben een vorm van rudimentaire stealth terwijl ze tot een andere categorie behoren, maar stealth zelf is niet hun kern monteur.

Ik heb het over de andere soorten spellen, zoals bijvoorbeeld een van de open-wereld fantasie rollenspel titels in de Elder Scrolls serie. Skyrim, bijvoorbeeld, heeft de mogelijkheid om als een dief te spelen als je dat wilt. Het moment dat je de kans krijgt om je bij het Dievengilde aan te sluiten, is aangebroken. Als lid van dat Guild krijg je verschillende banen, niet alleen die van dief, waarbij je moet voorkomen dat je wordt opgespoord en gepakt.

In de World of Warcraft-strategiegame kun je een stealth-mogelijkheid krijgen die voorkomt dat je als level 5 Rogue door andere wezens wordt gedetecteerd, tenzij je te dichtbij komt. Er zijn gameplay-segmenten in Zelda Wind Waker of zelfs in een actiegame als Uncharted 2 die je verplicht om je er doorheen te sluipen. Stealth in die spellen is niet altijd slecht, en sommige zijn zelfs leuk.

Maar stiekem spelen in die games is soms maar een van de vele keuzes. Of het bestaat om dingen een beetje door elkaar te halen, om meer variatie in de gameplay te bieden of om het tempo te veranderen, om de actie te verbreken en te voorkomen dat een game te eentonig wordt. Aan de andere kant kan stealth in sommige van die andere spellen meer een bijkomstigheid zijn. Of erger nog, zelfs shoehorned daarbinnen door de ontwikkelaars om verschillende redenen. Soms werkt het, en soms kan het een frustrerende beproeving zijn voor gamers.

Wat een echt stealth spel onderscheidt van andere is dat het hoofdpersonage een rol krijgt toebedeeld, niet als een keuze, maar een die de speler verplicht om het hele spel zo stiekem mogelijk te voltooien. In plaats van in te gaan met vuurwapens en je een weg te banen door hordes vijanden zoals Rambo, is de stille en sluipende aanpak de belangrijkste drijfveer van hun onderliggende concept of in ieder geval een integraal onderdeel daarvan.

You Can’t See Me

Een stealth-game duwt je als speler in een rol waar verstopping van vitaal belang is, en waar detectie rampzalig is en meestal het spel overneemt.

Je kunt als meesterdief ’s nachts stiekem in de schaduw spelen in een fictieve, steampunk Victoriaanse stad om van de rijken te stelen. Of misschien als huurlingenleider om wraak te nemen op een kwaadaardige organisatie die zijn hele team heeft gedecimeerd. Je zou je hand kunnen proberen als een gekloonde huurmoordenaar om te voorkomen dat een genetisch gemanipuleerd meisje in de verkeerde handen valt. Of je kunt werken als een topcoveragent in een overheidscomponent van het terrorismebestrijdingsteam. Misschien speel je zelfs wel als een ondeugende en foute kleine kobold terwijl hij infiltreert in een massief zwevend fort.

De lijst met mogelijkheden gaat verder, maar de onderliggende gelijkenis is een stiekeme hoofdpersoon. In andere soorten spellen zoals first-person shooters of actie-avonturen spelletjes, bijvoorbeeld, is de hoofdrolspeler meestal zwaar beschermd door plot armor, zo niet onkwetsbaar. Je hebt de neiging om veel geraakt te worden en meer schade te nemen, maar het is oke met deze games leunen meer in de richting van meer hectische actie. Vaker wel dan niet, leiden tekens in stealth games zijn kwetsbaarder, wat ook niet betekent dat het een slechte zaak.

De belangrijkste reden waarom je als speler gemotiveerd bent om je best te doen om je personage in een stealthgame verborgen te houden, is om de strijd te vermijden. Het is precies het tegenovergestelde in andere soorten games waarbij je de confrontatie aangaat door je vijanden in een open gevecht neer te schieten. Bij het spelen van een heimelijke spel, kan dit een moeilijke mentaliteit om af te leren soms.

In dit type spel is de hoofdpersoon meestal net zo kwetsbaar als een doorsnee persoon. Het is door je verstand en sluwheid als speler of wanneer je wordt geholpen door de gespecialiseerde uitrusting of krachten van je personage die een snelle dood kunnen voorkomen en zeer zelden door de vechtkracht van dit personage. Als er ooit meerdere vijanden worden gewaarschuwd voor de locatie van je personage, dan kunnen ze snel je kwetsbare stealth avatar versturen.

Uitgevers classificeren om marketingredenen games echter wel degelijk onder de populairdere genres die zich richten op een breder gamepubliek in de wens om meer eenheden te verkopen.

De stealth-techniek en gameplay in sommige van deze games zijn echter effectiever en spelen zo’n cruciale rol in de hele ervaring dat ze wat respect en aandacht verdienen. En deze spellen zouden kunnen gaan over gewone personages, die niet noodzakelijkerwijs een stealth-georiënteerde rol hebben zoals een spion of iets dergelijks, maar gedwongen worden om rond te sluipen om niet gezien te worden door de vijanden om te overleven.

Je kunt niet om het uitstekende stealthsysteem heen dat ze in hun games hebben gebruikt, en het is moeilijk om ze niet in de lijst van beste stealth-titels te zien. Daarom zijn de games op onze lijst niet alleen pure stealth-titels, maar ook games die de beste stealth-actie bieden en een onmisbaar onderdeel vormen van hun core gameplay. Zolang de stealth goed is en vaak nodig is om het spel te voltooien, wordt het het belangrijkste criterium voor het kiezen van de spellen met de beste stealth-gameplay.

The Birth of Stealth Gaming

Stealthgames kunnen hun oorsprong al in 1981 vinden in arcadespelautomaten met een titel genaamd 005. Het was een spel ontwikkeld door SEGA, waarbij je een spion met de naam 005 bestuurt, die is geïnspireerd op James Bond 007. Je moest hem door de pakhuizen leiden terwijl hij probeert een aktetas vol geheime documenten af te leveren aan een helikopter die buiten op stand-by staat te wachten. Je moest zaklantaarns met vijanden ontwijken door de verspreide kratten te gebruiken als dekmantel. Zelfs het Guinness Book of World Records erkent het als het eerste stealth-spel.

In datzelfde jaar werd de top-down 2D stealth game Castle Wolfenstein uitgebracht voor de Apple II en voegde meer innovaties toe aan het gameplaymechanisme. Daarin kunnen de spelers de vijandelijke gezichtslijn vermijden door zich te verstoppen binnen de muren van vele kamers in een door de nazi’s geteisterd kasteel, of ze kunnen er voorbij komen door hun uniformen te gebruiken als vermomming. Je kunt ze zelfs bij verrassing besluipen en ze onder schot houden.

Velen beschouwen deze twee spellen als de eerste prototypes van stealthgaming. Vanuit het oogpunt van de game-evolutie waren dit net de primitieve voorouders van stealthgames. In de loop der jaren volgden andere titels van vergelijkbare aard, waaronder Hideo Kojima’s eerste Metal Gear game die het stealth-mechanisme steeds verder uitbreidde en verbeterde. Het zal echter pas bijna twee decennia later zijn dat stealthgaming tot zijn recht komt en populair wordt onder de mainstream.

1998 Een belangrijke mijlpaal

In 1998 bereikte stealthgaming een belangrijke mijlpaal met de release van 3D stealth-titels als Tenchu: Stealth Assassins, Metal Gear Solid en Thief the Dark Project, die allemaal hielpen om dit soort gameplay te definiëren in wat we vandaag de dag herkennen als de stealthgaming.

De treffende naam Tenchu: Stealth Assassins, die begin dat jaar uitkwam, heeft het onderscheid dat het de eerste 3D-stealth-game is die op stealth is gericht. Je speelt als een van de twee ninja’s in het 16e eeuwse feodale Japan dat probeert te infiltreren in vijandige schuilplaatsen om belangrijke doelwitten uit te schakelen. Het spel beloont je voor het voltooien van levels zo heimelijk mogelijk met upgrades voor je ambacht die je nog effectiever maken in het verzenden van je vijanden.

Je bekijkt je personage vanuit een derdepersoonsperspectief en het is een van de eerste games die een stealthmeter op de gebruikersinterface had die je in realtime liet weten hoe dichtbij je was. Het is nogal ironisch dat het ook een van de eerste spellen was die ninja’s afbeeldde die stealth en subterfuge in hun voordeel gebruikten, waar deze Japanse moordenaars van oudsher bekend om stonden. Het is een van de eerste spellen die gebruik maakte van motion capture of mocap technologie voor het animeren van in-game martial arts bewegingen gebaseerd op de bewegingen van echte live-acteurs.

De Metal Gear Solid serie is wat de maker ervan, Hideo Kojima, tot een gaming icoon heeft gemaakt. Het is jammer dat hij en de ontwikkelaar Konami pas recentelijk een scheiding hebben moeten maken door creatieve verschillen die hem dwingen om de franchise die hij heeft gemaakt en beroemd heeft gemaakt, op te geven. Niet alleen zijn deze spellen uitgegroeid tot enkele van de belangrijkste in stealth, maar ze zijn ook terechtgekomen bij een van de meest vereerde franchises in alle gaming.

Metal Gear Solid was een voortzetting van de heldendaden van Solid Snake, de oorspronkelijke hoofdpersoon uit de oude top-down Metal Gear spellen die een decennium eerder uitkwamen. Ook, een 3D third-person game, was het jouw taak om te proberen een terroristische dreiging te neutraliseren van een gevaarlijke special forces groep die was gegaan schurkenstreken. Het is aan jou om te infiltreren in hun nucleaire installatie en om hun doemsdagmachine genaamd Metal Gear te saboteren met alle middelen die tot je beschikking staan, om te voorkomen dat je wordt gezien of gevangen genomen op hetzelfde moment.

Het is een van de pioniersgames die gebruik maakten van talrijke cutscènes die hielpen om een boeiende verhaallijn te vertellen aan de spelers en hen te laten kennismaken met vele intrigerende personages. De vijandelijke AI of Artificial Intelligence gebruikt kegels als detectiemethode. Het vermijden van hun gezichtsveld is van het grootste belang. Terwijl ze rond een missiegebied patrouilleren, kun je ze passeren zodra ze je de rug toekeren.

De game was ook de eerste die een waarschuwingsmodus introduceerde die werd geactiveerd toen je een fout maakte. Vijanden in de buurt worden zich plotseling bewust van je aanwezigheid. Ze schakelen dan over naar een verhoogde waarschuwingsstatus, zelfs als ze nog niet precies weten waar je bent. Het was een slimme manier om u scherp te houden en zou het u geleidelijk aan moeilijker maken als u fouten blijft maken.

Het kan het punt bereiken dat het moeilijk voor u is om uw doelen te bereiken, of totdat u uiteindelijk ontdekt wordt. De beste optie is om ze te ontwijken en weg te rennen om een andere verstopplaats te vinden, want als de schietpartij eenmaal begint, kan het behoorlijk luidruchtig worden, wat meer vijandelijke versterkingen zou aantrekken. Als dat gebeurt, ben je de klos.

In tegenstelling tot de andere twee games was Thief the Dark Project een stealth-spel voor de pc met een first-person-perspectief en was het de eerste game die effectief gebruik maakte van de verlichting in de game, zodat een verblijf in de schaduw en de duisternis de meest effectieve manier was om verborgen te blijven. Je speelt als een meesterdief met de naam Garret, die door een geheime sekte is opgeleid om hun bevelen uit te voeren. De missies vinden ’s nachts plaats in een middeleeuwse stad met een steampunk-thema. Er zijn donkere gebieden verspreid over de kaart waar de vijanden zich niet bewust zijn van je aanwezigheid. Een handige lichtmeter liet je vriend zien hoe helder de plek is waar je staat.

Het geluidsontwerp speelde ook een essentiële rol bij het opsporen van Garret. Dit spel was de eerste die nauwkeurige geluiden en geluidsniveaus weergaf op basis van het oppervlaktemateriaal waar een personage overheen liep. Het geluidsniveau hing ook af van de snelheid waarmee hij over deze oppervlakken bewoog. Houten vloerpanelen zouden kraken, en het zou makkelijker zijn om voetstappen te horen op tegels, maar zijn nauwelijks hoorbaar op tapijten of vloerkleden. Je zou langzamer moeten bewegen in de schaduw, zodra je de bewakers ziet of hoort naderen. Er is ook een ingenieuze manier om de boog te gebruiken voor het afleiden van de vijand of voor verticale verplaatsing met behulp van touwpijlen.

Het valt niet te ontkennen dat deze drie wedstrijden, die allemaal in hetzelfde jaar uitkwamen, samen met alle gameplay-innovaties die ze introduceerden, een grote invloed hadden op een reeks wedstrijden van andere stealth-franchises die volgden en in de komende jaren een succes werden.

Vijandelijke AI

Vijandelijke AI of Kunstmatige Intelligentie is een van deze vernieuwingen die stealthgame-ontwikkelaars voortdurend proberen te verbeteren. Naast de NPC’s die overtuigend reageren op je moves, kunnen ze je ook een extra dimensie geven als ze realistischer zijn in het spel.

Soms braken de vijandelijke NPC’s of Non-Player Characters in een gesprek in over een aantal interessante dingen met betrekking tot het plot of de verhaallijn. Sommige gingen zelfs zo ver dat ze aanwijzingen onthulden over hoe de speler verder zou kunnen gaan. Het punt is om ze zo authentiek mogelijk te laten klinken en te handelen in hun eigen rol.

De vijanden zouden ofwel op statische posities op de huidige kaart geplaatst kunnen worden, zoals op een wachttoren of een schuttersplaats. Vaak zijn ze geprogrammeerd om op patrouille te gaan in een gescript patroon. Het is aan jou om deze vijandelijke gewoontes of patronen te bestuderen en de beste route uit te stippelen om ze zo goed mogelijk te vermijden. Er is meer aandacht nodig van uw kant om uit te vinden wat het beste plan van aanpak is voordat u verder gaat in het level.

Het spel kan spelers een middel bieden om de aandacht van de AI weg te leiden of naar een plek die ze kiezen. Het kan zijn in de vorm van pijlen of verschillende objecten die door de levelontwerpers over de omgeving verspreid zijn en die spelers in een gebied kunnen gooien waar je wilt dat de vijand naartoe gaat en de bron van het lawaai opzoekt. Het opent paden voor de speler om hun volgende bestemming te kunnen bereiken.

Zolang je niet in hun gezichtsveld inbreekt of door plotselinge bewegingen geen geluid veroorzaakt, komt het goed. Het is niet perfect, en ontwikkelaars sluiten meestal wel compromissen door de AI niet te “slim” te maken, zodat de gameplay eronder lijdt en te frustrerend wordt voor de spelers. Het gaat erom de juiste balans te vinden om ervoor te zorgen dat gamers het meeste plezier uit deze situaties of scenario’s halen zonder dat de AI er onbekwaam uitziet.

Soms gaat er een hoop vallen en opstaan aan te pas. Je krijgt het niet altijd goed voor elkaar bij je eerste poging. Misschien heb je je beweging verkeerd getimed en heb je je dekmantel opgeblazen net toen een bewaker zich in jouw richting draaide. Of soms realiseerde je je niet dat er iemand in de buurt stond en je zag hoe je een moord pleegde. Of misschien heb je je sporen niet goed genoeg afgedekt, zodat iemand een lichaam vond dat je vergat weg te doen en een alarm liet afgaan.

Het maakt deel uit van de uitdaging om met de vijandelijke AI om te gaan, wat stealthgames uniek en leuk maakt om te spelen. Er is een aanzienlijke hoeveelheid voldoening die je kunt halen uit het ongedeerd en onopgemerkt doorlopen van een level, terwijl je er toch in slaagt om meerdere goons te slim af te zijn. Je zult denken dat je iets slims hebt gedaan en het geeft je een goed gevoel over jezelf.

Stealth UI

De meeste moderne stealthgames hebben een soort gameplaymecanicien dat je als speler waarschuwt als je er bijna uit wordt gesnoven of als het veilig is om verder te gaan in de wereld. De meeste game-ontwikkelaars implementeren een stealth, licht, of een geluidsmeter die een nauwkeurige weergave is van hoeveel de vijandelijke AI je kan zien of horen.

Top tien van beste stealthgames

Metal Gear Solid: The Phantom Pain

Al meer dan drie decennia lang publiceert Konami alle Metal geargames die maker Hideo Kojima had gemaakt. Helaas lijkt Phantom Pain in deze 30 jaar durende saga zijn gordijn te zijn. Ironisch genoeg bleek het zijn beste werk in deze serie tot nu toe te zijn.

Het is eigenlijk een prequel set voor de tijd van de eerste Metal Gear Solid, en na de gebeurtenissen in de voorloper Ground Zeroes. Jij als Solid Snake wordt wakker op een ziekenhuisbed uit een negen jaar durende coma en je hebt je linkerarm niet meer, je Moeder Basis is vernietigd en je privéleger is weg. Het ergste van alles is dat bovennatuurlijke freaks je proberen te vermoorden!

Nu bekend als Big Boss, je enige toevlucht was om te ontsnappen naar Afghanistan, en samen met Zaïre, een nieuw veld van operaties op te zetten. Om u in staat te stellen succesvol te opereren in die twee door oorlog verscheurde landen, moet u een andere offshore-moederbasis bouwen en uw nieuwe huurlingenleger met de naam Diamond Dogs bouwen. Uiteindelijk groei je je nieuwe legende en kom je sterker uit de bus in de hoop ooit wraak te nemen op degenen die je onrecht hebben aangedaan.

Ik weet dat het vreemd klinkt, maar dat is het uitgangspunt van het spel, en daar is de gameplay op gebouwd. Het is jouw taak om middelen te vinden om je nieuwe Moederbasis op te bouwen, uit te rusten en uit te breiden en kwaliteitspersoneel te werven, waarvan de meesten afkomstig zouden zijn van de verschillende vijandelijke facties waar je mee te maken hebt. Hoe meer je stealth gebruikt als de methode om je missiecontracten te volbrengen, hoe meer je legende groeit en hoe beter de kwaliteit van de troepen die je bereid zijn om je te volgen in de strijd.

Je verdient geld om de vele verschillende soorten huurlingencontracten te voltooien die voor jou beschikbaar komen en die steeds moeilijker worden naarmate je huurlingenbedrijf blijft groeien. Een deel van het plezier is het beheren van de verschillende aspecten van je private militaire bedrijf om ervoor te zorgen dat het soepel blijft lopen als een goed geoliede machine. Om u te helpen dit beter te doen, kunt u allerlei soorten wapens, voertuigen en uitrusting onderzoeken en ontwikkelen, evenals hun upgrades. Het is een zeer complexe mix van verschillende verbindingssystemen die op de een of andere manier de ontwikkelaars naadloos laten werken.

Een van de meest interessante en vitale apparatuur die je kunt gebruiken is het Fulton Surface-To-Air Recovery System. Dit handige apparaat kan alle soorten middelen die u in het veld kunt vinden, uit de lucht halen. U kunt zelfs grote vrachtwagens en dieren terughalen! Het beste gebruik van dit ding is voor het extraheren van hooggeplaatste vijandelijke soldaten om ze te rekruteren in je leger. Het is om deze reden dat je niet wordt aangemoedigd om te doden, maar eerder om deze vijandelijke soldaten te verdoven of gevangen te nemen. Je krijgt meer respect en verhoogt het moreel van de troepen voor dit.

Er zijn ook missiegenoten die je op verschillende punten in het spel voor het eerst ontmoet. Je kunt er één uitkiezen om je te vergezellen op een missie. Elk van hen heeft verschillende eigenschappen en vaardigheden die je in staat stellen om je doel op verschillende manieren te bereiken. Er is DD die een fantastische hondenpartner is, D-Horse dat je kunt trainen om op commando te poepen, en D-Walker, dat een mechanische bi-pedaalmachine is. Dan is er de bovennatuurlijke, bikini-geklede Quiet, die een doodgeschoten vrouwelijke sluipschutter is die een belangrijke rol speelt in het hoofdverhaal.

Je kunt je uitrusting en die van je metgezel uitrusten voor zware gevechten, maar het is ook het soort spel dat je beloont hoe beter je bent in stealth en je straft hoe meer mensen je doodt. In feite, als de Big Boss van je nieuw opgerichte huurlingenorganisatie, kun je je productontwikkelingsafdeling meer richten op stealth-gebaseerde wapens en uitrusting. Het zou bijvoorbeeld een sluipschuttersgeweer kunnen zijn, uitgerust met een geluiddemper, maar alleen geladen met munitie die vijanden van veraf bedwelmt in plaats van dodelijke kogels af te vuren. Zo kun je ze één voor één van een afstand wegpikken, maar alleen om ze uit te schakelen en niet om ze te doden.

De geweldige stealth-gameplay wordt slechts af en toe onderbroken als je gedwongen wordt om je dekking te breken of als een van de actiestukken van het spel in werking treedt. Het verhaal wordt verteld door middel van goed geproduceerde en geregisseerde cutscènes en met audiocassettebandjes. Zoals te verwachten is van een Kojima spel, kan het verhaal raar worden maar toch erg boeiend. Het wordt hier niet zo goed gerealiseerd in vergelijking met eerdere games in de serie, maar wordt gepresenteerd in een zeer boeiende stijl.

Profs:

  • Grote open zandbakwereld en de vrijheid die het biedt
  • Volledig uitgewerkte wapens, uitrusting en het upgradesysteem voor voertuigen
  • Zeer verheugende stealth-gameplay

Cons:

  • Hoewel het verhaal soms boeiend is, kan het rommelig zijn en lijkt het onafgewerkt
  • Missiecontracttypes kunnen na een tijdje repetitief worden

Tom Clancy’s Splinter Cell: Chaos Theorie

Ubisoft nam hun cue uit de Metal Gear Solid serie en tilde het genre naar hele nieuwe hoogten van verfijning en realisme met hun Splinter Cell serie. Gebaseerd op de wereld-opbouw die door de beroemde spionagethriller romanschrijver Tom Clancy wordt onderschreven, is het een fictieve creatie, maar niet geworteld in de fantasie.

De wereld voelt zich authentieker en realistischer. De ontwikkelaars gingen uit van realistische concepten over spionage en contraterrorisme, en hoe een denkbeeldige overheidsinstelling met die bedreigingen voor het land zo discreet mogelijk om zou gaan. Het is als Mission Impossible, maar dan op een meer aannemelijk niveau.

Dat maakt het niet minder spannend om te spelen. De aard van hun meer realistische presentatie en hoe dicht ze bij de realiteit staan, maakt het nog dwingender en zorgt ervoor dat de inzet hoger ligt. Je hebt niet te maken met een over-the-top, supergeheime organisatie, maar met een groep vijanden die zich schuldig maken aan terroristische dreigingen die op grote schaal chaos en vernieling proberen te veroorzaken en het leven van Amerikaanse burgers bedreigen.

Sam Fischer keert voor de derde keer terug, omdat de regering hem opgedragen heeft om een particulier militair conglomeraat te dwarsbomen tegen het uitlokken van een oorlog tussen Japan, China, Noord- en Zuid-Korea en de VS, door gebruik te maken van geavanceerde informatie-oorlogsvoering.

Sam draagt een scala aan zeer gespecialiseerde wapens en gadgets met zich mee. Zijn handelsmerk is de multi-vision goggles met nachtzicht waardoor hij beter kan zien in het donker, en thermische beeldvorming waar hij de vijandelijke warmtesignalen kan zien. Hij draagt een optische kabel die hij onder deuren door kan glippen om te zien wat er in de kamer achter hen is. Het is een uitstekende manier om de vijanden te pakken te krijgen. Hij is ook in staat om sloten te pakken. Een stilstaand zijwapen en geweer dat dodelijke of niet-dodelijke kogels kan afvuren zijn standaard.

Het is de eerste keer dat een geluidsmeter in een Splinter Cell spel verschijnt. Traditioneel was het gewoon de stealthmeter die de detectieniveaus meet. Het helpt Sam om heimelijker te worden als je weet hoe je het geluid dat hij maakt onder het omgevingsgeluid kunt houden.

Het is een welkome aanvulling die samenvalt met de belangrijke revisie van de vijandelijke AI. De meeste knikken van de AI in het verleden zijn weggewerkt, waardoor het speelbaarder en leuker is geworden. Net als bij de eerste twee spellen kan Sam de vijand ondervragen om er nuttige informatie uit te halen. Daarna kan hij ze bewusteloos slaan en verstoppen waar ze niet gemakkelijk te vinden zijn.

Het is ook de eerste keer dat ze een vorm van online coöperatieve multiplayer introduceren, wat ook heel leuk is. Het is gewoon de beste inzending die uit de hele franchise is gekomen, zelfs als je de nieuwere versies meetelt.

Met uitstekende graphics en een uitstekend geluidsontwerp, die beide destijds als geavanceerd werden beschouwd, is het spel er volgens ons in geslaagd om de wereld waar Third Echelon omheen werkt geloofwaardiger te maken. En voor Sam Fischer om te kijken en te klinken als een geloofwaardige heimelijke agent wiens taak het is om naar het veld te gaan en te voorkomen dat deze vreselijke dingen gebeuren.

Profs:

  • Zeer Immersieve stealth gameplay
  • Ongelooflijke en authentieke wereldopbouw
  • Geloofwaardige hoofdpersoon in Sam Fischer
  • Verbeterde AI
  • Dwingende verhaallijn
  • Realistische presentatie
  • Cutten-randafbeelding
  • Uitstekend geluidsontwerp

Cons:

  • Niet voor iedereen en kan voor sommige spelers langzaam en frustrerend zijn

Hitman: Absolutie

Hitman: Bloodmoney was een spel dat nog steeds wordt aanbeden door de massale cultus die erop volgt. Het is een moeilijke daad om te volgen, zelfs na de zes lange jaren die het duurde voor de ontwikkelaar IO Interactive om te proberen te komen met een waardig vervolg. Maar jongen, ze hebben het wel gered.

Deze keer wordt je, als Agent 47, opgejaagd omdat je probeert te voorkomen dat een genetisch verbeterde jonge vrouwelijke kloon genaamd Victoria in handen komt van een aantal gulzige overheidsverraders om haar te verkopen aan de hoogste bieder. Natuurlijk zou er meer Hitman high jinks volgen waar je probeert je werk te doen, dat is het doden van mensen, terwijl je toch zo incognito mogelijk blijft.

Het spel plaatst je in enorme sandboxed levels die je de vrijheid geven om te kiezen uit een groot aantal mogelijke manieren om je moordmissies uit te voeren. Je geduld wordt beloond als je langzaam en doelbewust probeert de beste manier te vinden om de aan je gepresenteerde situaties aan te pakken. Je kunt elke keer dat je het spel opnieuw speelt een andere aanpak proberen. En het opnieuw spelen zal je gewoon om uit te vinden wat of hoeveel je kunt krijgen weg met.

Dit spel doet alles wat zijn voorganger deed, maar is vele malen beter en meer gepolijst. Het verbeterde op een heleboel problemen die Bloodmoney liefhebbers bereid waren om gemakkelijk te verdoezelen. Voorbij zijn de onhandige controles, zelfs als je naar een slachtoffer toe probeert te sluipen om hem te wurgen. Agent 47 beweegt vloeiender bij het uitvoeren van zijn vuile daden, en vaak in donkere maar grappige situaties.

Wat we krijgen is een meer verfijnde versie die resulteert in veel meer bevredigende gameplay. Het voegt ook veel functies toe, zoals Instinct, dat dingen in de omgeving oplicht waarmee spelers kunnen communiceren. Of Point Shooting, een soort bullet-time mogelijkheid die het mogelijk maakt om meerdere doelwitten nauwkeurig af te schieten. Gelukkig voor spelers die meer van een uitdaging willen, kunnen dergelijke functies volledig worden uitgeschakeld in de zeer instelbare moeilijkheidsinstellingen. Er is ook een nieuwe dekmantelmonteur in de strijd die de vorige methode met Agent 47 schietend van links naar rechts probeert kogels te ontwijken, belachelijk maakt.

Absolutie ziet er zeer goed uit met een eigen grafische engine die in staat is om grote en kleurrijke omgevingen te renderen met een aanzienlijke hoeveelheid detail en een groot aantal mensen. Dit vermogen om met grote hoeveelheden detail en NPC’s om te gaan wordt duidelijk in scènes met een grote menigte, zoals een ondergronds kooigevecht, een volgepakte stripclub of zelfs een mode-evenement in Parijs.

Geluidsontwerp is ook top, met een prettige muzikale soundtrack en geluidseffecten die vooral uit de wapens knallen. Stemacteerwerk is ook goed gedaan met een indrukwekkende cast, waaronder Powers Booth en David Caradine, vooral tijdens de games hooggeproduceerde cutscènes.

Pro’s:

  • Grote zandbak om mee te spelen
  • Uitstekende herspeelbaarheid
  • Grappige donkere humor
  • Uitgebreide moeilijkheidsinstellingen

Nadelen:

  • Puristen houden misschien niet van functies als Instinct of Point Shooting die het spel drastisch makkelijker maken
  • Sommige vermommingen zien er niet overtuigend uit

Dishonored 2

Dishonored 2 is een actie-avonturenspel, maar als je het speelt, kun je kiezen voor een sluipende aanpak of een meer gevechtsgerichte manier, of beide. En vanwege de veelzijdigheid die het toelaat, krijg je er een zeer bevredigende gameplay uit, ongeacht welk alternatief je kiest en hoeveel keer je het opnieuw speelt. De kwaliteit van de stealth-gameplay en hoe gevarieerd en leuk de betrokken mechanica zijn, is de reden dat we dit spel hebben opgenomen in onze lijst van de beste stealth-games.

Het speelt net als zijn voorganger, en dat is al een pluspunt. Maar het bouwt ook op vele manieren voort. Het volgt de gebeurtenissen van de eerste game 15 jaar later toen hertog Luca Abele van Serkonos in de stad Kamaka de keizerin Emily Kaldwin met succes omverwierp tijdens een ceremonie ter herdenking van haar moeders sterfdag. Ze werd vervangen door de heks Delilah Copperspoon die beweerde de rechtmatige troonopvolger te zijn.

U koos ervoor om te spelen als Emily of haar vader en Koninklijke Beschermer Corvo Attano, met het uiteindelijke doel om de controle over het rijk te herwinnen. Om dit te bereiken heb je een aantal fantastische missies ondernomen om alle prominente verraders te vermoorden die betrokken zijn bij Emily’s bezuinigingen. Deze doelwitten worden goed bewaakt en het is aan de speler om te beslissen welke aanpak hij of zij succesvol zou vinden.

Wat het interessanter maakt, is dat zowel Emily als haar vader speciale krachten en mogelijkheden hebben. Het is een andere set van vaardigheden voor elk speelbaar personage dat de verscheidenheid aan krachtige en soms moorddadige opties die beschikbaar zijn voor u verdubbelt. En zoals ik al eerder zei, kun je het ook stiekem of in een gevecht doen, dus de mogelijkheden zijn talrijk, en niet alleen in een enkel spel!

Deze krachten kunnen variëren van Emily’s vermogen om mensen te hypnotiseren door middel van een kracht genaamd Mesmerize en laat je onopgemerkt langs hen lopen. Er is ook Far Reach dat haar in staat stelt om verder te springen dan normaal. Shadow Walk is als een onzichtbaarheidsmantel. Doppelganger is een kracht die ze gebruikt om bewakers te verwarren met een kopie van zichzelf. Of een zogenaamde Domino waar ze in staat is om individuen te verbinden op een manier zodat wat er met de ene gebeurt ook de andere op dezelfde manier zou beïnvloeden.

Met Corvo is er Blink, waarmee hij in een oogwenk naar een andere positie kan teleporteren. Bezit geeft hem de macht om dieren, mensen en zelfs lijken te bezitten, voornamelijk om hem in staat te stellen zich te verplaatsen zonder gedetecteerd te worden. De verslindende zwerm laat hem ratten oproepen om zijn vijanden op te eten! Buig Tijd verhoogt je gezondheid, schade en stiekemheid.

Beide hoofdrolspelers delen de kracht van de Dark Vision, die laat zien in welke richting hun vijanden zich bevinden. Het stelt hen ook in staat om door muren heen te kijken. Je kunt zelfs een aantal van deze krachten combineren om het effect te vergroten, zolang het maar zin heeft in dat universum. Niet alleen dat, maar je bent ook in staat om een aantal van hen volledig te upgraden met vaardigheidspunten die je krijgt van het verzamelen van runen. Het nodigt uit tot experimenteren van de kant van de speler om te zien hoe de combinatie zou uitspelen.

In sommige drukke open gebieden kan er sprake zijn van prestatiehaperingen, maar de wereld ziet er uitgestrekt en verbluffend uit in zijn ontwerp en dompelt je onder in zijn unieke sfeer.

Pro’s:

  • Flexibiliteit in het gebruik van krachten bij het combineren
  • Een open zandbak waarmee je je eigen pad kunt kiezen
  • Zeer goede missies
  • Alle gamemechanica, of het nu gaat om stealth of combat, zijn zeer gepolijst en heel leuk
  • De wereldgebouw is uniek en indrukwekkend

Cons:

  • De vertelling is wat zwakker dan het laatste spel

Alien Isolation

In dit spel speel je als Ellen Ripley’s dochter Amanda, nadat ze is uitgenodigd om naar een ruimtestation te gaan dat iemand haar vertelde waar ze de vluchtrecorder van haar moeders ruimteschip, de Nostromo, kon vinden. Ze hoopte dat de recorder informatie zou bevatten over wat er met haar vermiste moeder is gebeurd.

Grafisch gezien is het niet het meest indrukwekkend uitziende spel voor mij. Het ziet er nogal simplistisch uit, en zelfs een beetje gedateerd voor een spel uit 2014. Begrijp me niet verkeerd. De grafische engine geeft de omgeving en de sfeer van de originele late jaren zeventig film goed weer.

Ik denk alleen dat ze betere resultaten hadden kunnen krijgen met de verlichting en de details als ze een beproefde grafische engine hadden gebruikt, zoals de Unreal Engine, in plaats van die eigen engine die ze uit het niets hebben gebouwd. Toch probeert het kunstontwerp het uiterlijk van de originele film goed te verwerken, wat een pluspunt is. Ik denk dat het goed genoeg is voor VR, maar niet voor andere spellen die in hetzelfde jaar zijn uitgebracht op andere populaire spelplatforms.

Het enige dat dit onderscheidt van alle stealth games die hier worden genoemd is de AI van de eenzame vijandelijke xenomorf. Je probeert niet langs een horde nietsvermoedende vijandelijke bewakers te sluipen, die allemaal een vaste routine volgen die je kunt bestuderen en waarvan je kunt profiteren.

In plaats daarvan heb je te maken met een dodelijk en onverbiddelijk buitenaards monster wiens enige doel is om te proberen je te vinden zodat het je kan doden. Het volgt geen gescripte patronen of routines, maar steekt je gewoon recht in je dood. Dit spel is als Pac Man op steroïden, en net als die oude klassieker, kun je niet op één plek zitten in de hoop dat het monster weg zou gaan en je met rust zou laten, want het is geprogrammeerd om in elk hoekje en gaatje te kijken om uit te vinden waar je je verstopt.

En dat zorgt voor een angstaanjagende en stressvolle ervaring die je dwingt om te bewegen en het risico op detectie te vergroten! Verdoemd als je dat doet en verdoemd als je dat niet doet. Als het je wel ziet, dan is het meestal zo goed als game over. Je kunt proberen het een paar keer te desoriënteren met een vlammenwerper. Toch ben je waarschijnlijk alleen, kwetsbaar en wanhopig op zoek naar een manier om het wezen te slim af te zijn, met alleen een bewegingsdetector in je hand die je waarschuwt als het dichterbij komt.

Je hebt niet veel dat je ertegen kunt gebruiken. Af en toe vind je dode lichamen en ben je in staat om spullen te redden om medkits te maken. Uiteindelijk vind je ook wapens, maar die zijn te weinig en liggen er te ver tussen en bieden slechts een tijdelijk middel om te ontsnappen. Het bereiken van die noodtelefoon om je spel te redden is een overwinning op zich, want het is je enige reddingslijn om door te gaan naar het volgende gebied.

Gelukkig doen de gedateerde graphics geen afbreuk aan de geweldige gameplay en het gevoel van totale hulpeloosheid en angst dat het vastlegt wanneer het wordt gestalkt door een dodelijk buitenaards monster. En alleen al om die reden verdient het het om op elke lijst van Best Stealth Games te staan. Heck, het verdient ook om op de Best Survival Horror Games lijsten te staan.

Pro’s:

  • Zeer overtuigende buitenaardse xenomorf AI
  • Echt eng

Cons:

  • Gedateerd uitziende graphics
  • Kan erg frustrerend zijn om te spelen

Deus Ex: Mankind Divided

De setting van het spel is een futuristische steampunk-versie van de stad Praag. Zoals de titel suggereert, is er een groeiende verdeeldheid in deze cybernetische dystopie over hoe om te gaan met de toegenomen mens. Aan de ene kant is er een groeiende onenigheid over deze augmenten, maar aan de andere kant ziet men ze als een onderdeel van de voortdurende menselijke evolutie. Het is een direct vervolg op de Menselijke Revolutie, na de gebeurtenissen die de geaugmenteerde mensen ertoe brachten om gek te worden en op een moorddadige rooftocht te gaan.

Je komt in het rollenspel terecht als Adam Jensen, die in het eerste spel zelf een augmented cyborg werd, en die probeert te voorkomen dat de door Illuminati gesteunde Human Restoration Act in de wet wordt opgenomen. Als hij faalt, zou dat de segregatie betekenen van de vergrote mensen van de rest van het menselijk ras in een of andere “mechanische apartheid”.

Het bijzondere aan dit spel is dat je, als speler, een heleboel opties krijgt bij het uitvoeren van je doelen. Jensen heeft de augmenten in zijn lichaam die voor hem volstaan om zijn vijanden frontaal het hoofd te bieden, in een schietpartij tot de dood. Ze kunnen je bijvoorbeeld kogeltijdmogelijkheden geven of tijdelijke gezondheids- en pantserfanaten. Of je kunt ook de stille route gaan en zo veel mogelijk confrontaties vermijden. Naast de robuuste stealth-mechanica zijn er een effectief dekkingsysteem, tijdelijke onzichtbaarheid en de mogelijkheid om het gezichtsveld van de vijand te zien, die je helpen om met meer gemak rond te sluipen.

Dit zijn slechts een paar van de mogelijkheden die je kunt ontgrendelen als je een level omhoog gaat, afhankelijk van de augments die je op Jensen installeert. De keuze is aan jou, en dit systeem geeft je een grote flexibiliteit in hoe je het aanpakt, hetzij stiekem, hetzij meer strijdlustig. Deze vrijheid houdt de gameplay gevarieerd en zorgt voor een hoge herspeelbaarheid. Voor mij blijft de stealth-gameplay een dwingende reden om het opnieuw te spelen.

Behalve de plotuitvoering met een plotselinge anticlimactische afloop, heeft Mankind Divided zijn voorganger in alle andere opzichten verbeterd, van het omgevingsontwerp dat je aanmoedigt om meer van de wereld te verkennen, tot de indrukwekkende personageontwerpen en -animaties, en de cutscènes, naast een heleboel andere. De productiewaarden zijn hoog, met een mooie en uitgesproken kunststijl en overtuigende futuristische concepten en geavanceerde technologieën, die u helpen om meer in de wereld van Deus Ex te komen.

Pro’s:

  • Maakt dat je je als een totale cyborg badass voelt
  • Uitstekende productiewaarden
  • Nieuwe leuke cyborg augments
  • Grote herspeelbaarheid

Nadelen:

    • Heeft een zwakkere plot dan zijn voorganger

    Styx: Shards of Darkness

    Het is een vervolg op de onderschatte Master of Shadows en verbetert voor het grootste deel dingen die in zijn voorganger ontbraken, en dat is de reden dat we denken dat het een verbetering is ten opzichte van dat spel en een kijkje waard is van de fanatieke stealth.

    Je ziet, in de kern is Shards of Darkness een puur stealth spel met een mechaniek die lijkt op Thief: The Dark Project, dat een pionier was in dit genre. Ontwikkelaar Cyanide baseerde het op de wereld van hun rollenspel Of Orcs and Men dat veel overeenkomsten vertoont met Tolkien’s Lord of the Rings universum.

    Je bestuurt Styx, een piepkleine goblin met een vuile mond die naar een Dark Elfstad gaat die Körangar heet om uit te zoeken wat zij en de Dwergen aan het beramen zijn. Ik vond dit personage niet zo leuk, vooral omdat hij zich voordoet als een eikel die een heleboel hatelijke opmerkingen maakt en grappen maakt die meestal plat vallen. Je bent vooral gericht op het besluipen in de schaduw en het uit het zicht houden, waar je langs vijanden kunt sluipen of op nietsvermoedende prooien kunt vallen en hun keel kunt doorsnijden. Maar als je eenmaal ontdekt bent en tot schermutselingen wordt gedwongen, verwacht dan niet dat je er altijd bovenop komt.

    Gelukkig heeft Styx veel dingen die hij uit zijn zakje met sluipende trucjes kan halen. Deze omvatten een scala aan heimelijke bewegingen, uitrusting en magische vaardigheden die hem zullen helpen om te overleven en te navigeren in een stad waar vrijwel iedereen er op uit is om hem te pakken te krijgen. Je kunt een tijdje onzichtbaar blijven. Je Styx kan een kopie van zichzelf uitkotsen als afleidingsmanoeuvre. Hij kan ook overgeven op voedsel om zijn vijanden te vergiftigen. Hij heeft een grijphaak die hem helpt hogere gebieden op de kaart te bereiken. Door zijn kleine formaat kan hij zich verstoppen onder tafels, in vaten, in en uit ramen glijden, muren omhelzen en andere bewegingen uitvoeren in zijn repertoire van vaardigheden die allemaal goed geanimeerd zijn.

    En er zullen genoeg mogelijkheden zijn om al deze trucs uit te proberen terwijl je je beweegt over de uitgestrekte open-ended en prachtig gerealiseerde levels gevuld met vertakkende paden. De gebieden die u tegenkomt zijn gevarieerd en goed ontworpen. De Unreal Engine maakt deze niveaus prachtig.

    Er ligt ook een grotere nadruk op knutselen, en meestal zul je constant op zoek zijn naar items die je nodig hebt. Een belangrijke verbetering is ook de skill tree met nieuwe en nuttige vaardigheden die je kunt verkrijgen met vaardigheidspunten die je krijgt voor het voltooien van de nevenmissies. Sommige missies kunnen echter behoorlijk repetitief worden in latere levels als je je realiseert dat je iets dergelijks eerder in het spel hebt gedaan.

    Het is in de stealth-gameplay waar deze titel uitblinkt, en de gevarieerde manieren waarop je een missie kunt oplossen is erg bevredigend.

    Profs:

    • Prachtig gerealiseerde fantasiewereld
    • Geweldig levelontwerp
    • Nuttige skill tree
    • Zeer aangename en gevarieerde stealth-gameplay

    Cons:

    • Sommige soorten missies worden herhaald
    • Combat AI is hetzelfde voor alle soorten vijanden behalve bazen
    • Over het geheel genomen kan AI zijn nogal dom
    • Veel van de grappen van Styx vallen plat

    Dief

    Aangeprezen als een reboot van de grootvader van de eerste–persoon PC stealth gaming dat was Dief: The Dark Project uitgebracht in 1998, deze nieuwere die kwam uit in 2014 gewoon genoemd Dief had een aantal grote stille schoenen te vullen.

    Je speelt als een meester dief genaamd Garret die ’s nachts dwaalt in een plaats die alleen wordt aangeduid als The City en stelen van rijke mensen. Dingen worden interessanter wanneer Garret wordt ingehuurd om iets te stelen van de leider van deze sloppenwijk. Het is een donkere fantasievolle stedelijke omgeving in de Victoriaanse periode met een mengeling van steampunk en gotische invloeden.

    Grafisch is het begrijpelijkerwijs veel beter dan het origineel in het afbeelden van licht en schaduwen, wat goed is, want dat zijn nog steeds de belangrijkste elementen die deel uitmaken van de cover monteur in beide spellen. Net zo lang als je Garret in de schaduw houdt, dan zou hij bijna onzichtbaar zijn voor de vijand.

    De Stad is het centrale knooppunt dat zich vertakt naar andere missiegebieden. Het nadeel van deze Metroidvania-achtige hub is de laadtijden als je je vertakt naar een ander niveau, wat de illusie dat je een grote open wereld breekt. De gameplay vindt uitsluitend ’s nachts plaats en de Stad is zo ingericht dat er donkere schaduwrijke vertakkingen in de kaart zijn waar onze meesterdief doorheen kan navigeren zonder gezien te worden.

    Natuurlijk is er af en toe een onvermijdelijk lichtvlekje om wat meer gevaar en moeilijkheid toe te voegen. Garret, echter, heeft een swoop vermogen, dat is als een stille ninja dash die hem in staat stelt om te darten tussen donkere covers vrijwel onopgemerkt. Het maakt ook snelle ontwijkende manoeuvres mogelijk als hij in de problemen komt. Garret heeft ook touw pijlen die kunnen worden gebruikt om hogere gebieden te bereiken, maar geschoten op ankerpunten in vooraf bepaalde routes bedoeld voor u om te volgen, dus het gebruik ervan is beperkt. Hij heeft ook waterpijlen die fakkels kunnen douchen om meer donkere gebieden die hij kan passeren toe te voegen. Regelmatige pijlen kunnen worden gebruikt om elektrische schakelaars te raken.

    Vergeet het gevecht wanneer Garret zijn dekmantel breekt. U kunt in staat zijn om een enkele bewaker te overwinnen, maar tegen twee of meer zou gewoon een oefening in futiliteit. En als er een bereikbare kruisboog aanval komt van ergens in de buurt, dan zul je pech hebben. Stealth is de manier om dit spel te spelen, net zoals een echte dief het zou doen.

    De animaties zijn zo goed, terwijl Garret de omgeving doorkruist. Het doet wonderen om hem er overtuigender uit te laten zien, vooral in de beweging van zijn handen als hij dingen in de wereld aanraakt. Dingen verdwijnen niet zomaar, en er is een animatie die hem laat zien dat hij voorwerpen oppakt met zijn handen of wanneer hij op richels klimt.

    De kern van het stealthspel van de dief is vrij goed, maar de andere elementen in het spel zijn een beetje weinig inspirerend. Toch is het een uitdaging om met een goede buit onopgemerkt te blijven, zodat dat een bevredigend onderdeel kan zijn van het spelen als een meesterdief.

    Profs:

    • Uitdagende missies
    • Zeer goede uitvoering van licht en schaduw stealth mechanica

    Cons:

    • Inconsistent niveauontwerp
    • Veel laden

    Mark of the Ninja

    Wie zegt dat een stealthspel in 3D-graphics moet zijn om leuk te zijn? Niet Klei Entertainment, die de ontwikkelaars van Mark of the Ninja zijn. Het is een 2D side-scrolling stealth-videogame die veel bijval kreeg toen het in 2012 werd uitgebracht.

    Het 2D-perspectief kan sommige puristen afschrikken, maar klop er niet mee totdat je het hebt geprobeerd, want onder die cartooneske buitenkant zit een goed ontworpen stealth-georiënteerd spel dat bedoeld is om zelfs de moeilijkst te behagen stealthgamingliefhebber te vermaken.

    Het verhaal staat hier niet centraal en is niets bijzonders, hoewel het verteld wordt door middel van een aantal zeer goed gemaakte cutscènes die misschien rechtstreeks uit het Cartoon Network zijn gekomen. De echte trekking is de stealth-gameplay, spelen als een badass ninja, die is vrij geweldig. Je bent erop uit om wraak te nemen op een kwaadaardig privé militair bedrijf dat de dojo van je clan heeft aangevallen. Het is een vrij eenvoudig uitgangspunt.

    Het meeste beenwerk houdt in dat je infiltreert in een faciliteit en obstakels overwint in levels die moeilijker worden naarmate je verder gaat. Je hebt genoeg mogelijkheden om je te verstoppen door onder het plafond te hangen of je vast te klampen aan de muren, in roosters op de vloer te vallen of uit het zicht in deuropeningen te glippen.

    Je zult onderweg sterkere soorten vijanden tegenkomen, maar je hebt natuurlijk veel gadgets en trucs tot je beschikking die je kunnen helpen om er stiekem mee om te gaan. Je hebt dingen als grijphaakjes om de verlichtingsarmaturen boven te verplaatsen en op een nietsvermoedende vijand te laten vallen en je zwaard in zijn rug te duwen. Of u kunt een rookbom naar de plek gooien waar hij staat of in de buurt van sensoren en ze ongezien passeren.

    Je zou ook vallen kunnen zetten als mijnen en vijanden afleiden met geluidsmakers. Het spel heeft een heleboel opties die je kunt proberen en verschillende manieren om een kamer te benaderen. Nadat je klaar bent met de levels, inclusief kleine missiedoelen, beloont het spel je met nieuwe moves die meer plezier toevoegen en de mogelijkheden verder vergroten. Doe jezelf een groot plezier en zet dit spel op je digitale downloadlijst.

    Pro’s:

    • Een zeer prettige combinatie van stealth en actiegameplay
    • Uitstekende presentatie
    • Schitterend kunstontwerp
    • De animatie staat op punt
    • Controles en bewegingen staan op punt
    • Mooie cutscènes
    • Goede herspeelbaarheid

    Cons:

    • Sommige AI-glitches
    • heeft meer moordende animaties nodig
    • Anticlimactisch einde

    Onzichtbaar, Inc.

    Het is weer een afwijking van de 3D-gamegrafiek, en dit keer krijg je een semi-3D isometrische weergave te zien. In de toekomst zijn overheden nu passé, en hebben gigantische bedrijven de wereld in handen. Invisible, Inc. is als een privé-versie van de CIA, die deze mega-bedrijven gegevensinlichtingendiensten levert.

    Aan het begin van het spel, lanceert een kwaadaardig bedrijf een aanval op Invisible, Inc., en zijn spionage netwerk wordt gecompromitteerd. Het is de taak van de speler om twee van hun spionnen te leiden in een reeks missies om te krijgen wat ze nodig hebben ter voorbereiding op de laatste missie. Hun uiteindelijke doel is om hun AI-computer genaamd Incognita te redden door deze in een supercomputer van de vijandelijke corporatie te plaatsen, zodat je een tegenaanval op hen kunt uitvoeren. Ze hebben maar 72 uur om het te doen.

    Dit spel is een op turn-based gebaseerde take on stealth die eenvoudig maar ook elegant wordt uitgevoerd. Vanuit je uitvalsbasis kun je twee agenten uitrusten en één van de verschillende missies kiezen. Elk van de missiegebieden bevindt zich in een faciliteit die eigendom is van deze bedrijven en stelt je voor verschillende uitdagingen en veiligheidsmaatregelen. U kunt agenten kiezen met de juiste specialiteiten die met deze bedreigingen omgaan. U kunt ook hun vaardigheden aanpassen met verschillende aanvullingen die passen bij de missie-eisen.

    Zodra je je agenten hebt uitgerust, kunnen ze in het missiegebied infiltreren. Elke agent heeft een beperkt aantal actiepunten voor elke beurt, waardoor hij specifieke taken kan uitvoeren op basis van de commando’s van de speler. Dit kan zijn om te bewegen, of om een stille moord uit te voeren, of gewoon om deuren te openen en te sluiten. Deze richting die van jou komt helpt de agenten om dichter bij het doel te komen, terwijl je probeert te achterhalen hoe je het beste kunt voorkomen dat je door de vijanden wordt gezien.

    Als je wordt gezien, betekent dit dat je bent ontsnapt of onmiddellijk dood bent. Hoe dan ook, het zorgt voor een zeer gespannen gameplay. Een vergevingsgezinde functie is de terugspoelknop die je terugbrengt naar het begin van je laatste beurt, waar je je fout kunt overwegen. Je kunt dit natuurlijk maar een beperkt aantal keren doen. Het kan je echt helpen om uit een gespannen situatie te komen zonder opnieuw te moeten beginnen.

    Profs:

    • Een unieke kijk op stealth
    • Zeer goede presentatie
    • Gespannen maar bevredigende gameplay

    Cons:

    • Misschien te nieuw voor sommige puristen

    Conclusie

    Stealth is sinds het begin een onderdeel van het spel geweest. Het bereikte zelfs het punt in het begin van de jaren 2000 dat het genre een groot mainstream succes had, waarbij sommige titels zelfs de markt domineerden.

    In de loop der jaren heeft stealth zijn weg gevonden naar bijna elk ander type spel. Het is dichter bij het punt gekomen waarop verschillende soorten triple-A-titels goede stealth-mechanica in hun gameplay zijn gaan opnemen, zodat de lijn tussen hen en echte stealth-games wazig begint te worden. Zelfs stealthgames in de Hitman-serie hebben de nadruk gelegd op actie door directe gevechten toe te staan.

    Tegenwoordig zijn de productie en release van nieuwe stealth-centrische triple-A-titels versoepeld. Uiteindelijk is het misschien de gameplay die er meer toe doet dan het genre, zolang we nog kunnen genieten van grote stealth.

0 Shares:
You May Also Like
Read More

Beste Simulatiespellen

Van het woord zelf, zijn simulatiegames games ontworpen om gebeurtenissen en activiteiten die plaatsvinden in de echte wereld…
Read More

Beste Gaming Muis

Dus, je bouwt de ultieme gamecomputer op. U zult waarschijnlijk eerst denken aan hoogwaardige grafische kaarten, monitoren en…
Read More

Beste Z370 Moederborden

Consumentengids voor de Beste Z370 Moederborden Of u nu vanaf nul een nieuwe spelcomputer bouwt of gewoon een…